"Światło nadziei na resztę życia"

To słowa emerytowanej dyrektor szkoły w Trębowcu, która mieszka na piętrze budynku szkoły, o powstanie której zabiegała blisko pół wieku temu. Dzięki wsparciu gminy Mirzec, poprawiły się warunki do mieszkania, w jakich przyszło żyć samotnej kobiecie.


Kiedy na początku wakacji odwiedziliśmy panią Janinę, żal było patrzeć na warunki w jakich mieszka. Nieszczelne okna, brak ogrzewania w mieszkaniu, odrapane ściany na korytarzu, stara stolarka drzwiowa, do tego strome schody. Wszystko to na piętrze budynku szkoły w Trębowcu, gdzie od początku jej istnienia mieszka emerytowana dyrektor placówki.

O godne warunki do życia dla pani Janiny upomniał się radny i sołtys wsi Trębowiec Stanisław Seweryn. Apelował do władz gminy, by choć jedno pomieszczenie doprowadzić do warunków godnych człowieka, który przed laty zabiegał o poprawę warunków do nauki dla wiejskich dzieci.

Wakacyjny czas zaowocował remontem w trębowieckiej podstawówce. Dzięki niemu poprawiły się warunki o życia dla pani Janiny.

- Przeprowadziliśmy doraźne prace remontowe, aby zabezpieczyć budynek przed zimą - mówi Mirosław Seweryn, wójt gminy Mirzec. - Wymieniliśmy okna, w pierwszej kolejności te które  najbardziej tego wymagały. Doprowadzone zostało ogrzewanie zasilane z kotłowni szkoły. Będziemy chcieli również odnowić mieszkanie w środku. Mamy pracowników interwencyjnych i niewielkim nakładem moglibyśmy to zrobić. Na razie to prace doraźne, w perspektywie jest termomodernizacja tego budynku, co też znacznie poprawi jego wygląd - dodaje wójt dziwiąc się, że przez tyle lat nikt się tym wcześniej nie zajął.

Słów uznania nie kryje pani Janina, wdzięczna włodarzom za zainteresowanie się jej problemami.

- Dziękuję panu wójtowi. Wreszcie zjawił się człowiek, który nie rzuca słów na wiatr i zasługuje na miano prawdziwego gospodarza. Młody, energiczny i konsekwentny w działaniu - zachwala pani Janina, dziękując za przeprowadzone prace, dzięki którym na pewno najbliższa zima będzie lżejsza do przetrwania. - Dostałam światło nadziei na resztę życia...