Orzeł Biały wylądował w Bodzentynie

Z inicjatywy Społecznej Rady Kultury, Ochrony Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego oraz Polityki Społecznej Miasta i Gminy Bodzentyn, a zwłaszcza Witolda Combra, prawnuka powstańca Wojciecha Aniołkiewicza, przy wsparciu burmistrza Dariusza Skiby, na elewacji Miejsko-Gminnego Centrum Kultury i Turystyki w Bodzentynie zawieszono wierną replikę Orła Białego z początków lat 60. XIX wieku.


Co ma symbolizować? - To zakazane przez rosyjskie władze godło zniewolonej Polski było noszone jako feretron i czczone podczas nabożeństw w bodzentyńskim kościele – wyjaśnia prof. UJK Urszula Oettingen, przewodnicząca Społecznej Rady Kultury Miasta i Gminy Bodzentyn. Orzeł został umieszczony nad płytą poświęconą 150. rocznicy wybuchu Powstania Styczniowego oraz znajdującą się powyżej tablicą upamiętniającą miejsce urodzenia i 100. rocznicę śmierci artysty malarza Józefa Szermentowskiego. Przygotowaniem formy do odlewu i jego zabezpieczeniem zajął się kielecki artysta rzeźbiarz Sławomir Micek.

- Mieszkańcy Bodzentyna i regionu świętokrzyskiego zapisali szczególnie piękną kartę w okresie Powstania Styczniowego i w poprzedzających jego wybuch latach wielkich manifestacji patriotycznych, które odbywały się w polskich świątyniach. Kościoły były w okresie zaborów miejscami, gdzie można było kultywować polskość. Tu w kazaniach mówiono o ojczystych dziejach, posiłkując się zrozumiałymi dla Polaków znakami. Tu przechowywano pamiątki narodowe, chronione mocą wiary i przywiązania do symboli religijnych i patriotycznych – twierdzi prof. Oettingen. Odsłonięcie i poświęcenie wizerunku Orła nastąpi 23 stycznia, w 153. rocznicę wybuchu Powstania podczas XXIII Marszu Szlakiem Powstańców 1863 r.

- W okresie przedpowstaniowym były one przekaźnikami polskiej historii, wiązały się z wyrosłą na gruncie romantycznego mesjanizmu nadzieją odzyskania wolności spod władzy zaborczej. Ważnym symbolem uciemiężenia polskiego narodu pod zaborem rosyjskim stał się wizerunek polskiego Orła Białego, trzymającego w szponach krzyż i koronę cierniową – atrybuty męki Chrystusa i jednocześnie wiary w zmartwychwstanie, odbudowę uciemiężonej Ojczyzny – kończy Oettingen.