Rozstania Piotra Kominka - poezja codzienności

Tomik poezji pt. "Rozstania" Piotra Kominka jest spójną, przejmującą opowieścią o ludzkiej bliskości, czyli tej, która rodzi się w spotkaniu, dojrzewa w czasie wspólnych chwil, a następnie zostaje poddana próbie rozstania, milczenia i przemijania.

Jak mówi sam autor, "Rozstania" to poezja wyciszona, kontemplacyjna, osadzona pomiędzy codziennością a transcendencją, w której miłość, wiara i czas splatają się w jedną, nieustannie pulsującą całość.

- Już sam układ tomu - podzielonego na wyraźne części (Spotkanie, Teraz, Spotkanie z Mistrzem, Wiosna Jesień, Noc, Pożegnanie, Opowieść o człowieku) - sugeruje, że mamy do czynienia nie ze zbiorem luźnych wierszy, lecz z poetycką drogą. To droga człowieka ku drugiemu człowiekowi, ale również ku samemu sobie i ku Bogu. Każdy etap tej wędrówki jest opisany językiem prostym, a jednocześnie niezwykle nasyconym emocją i znaczeniem - mówi autor, którego największą siłą jest autentyczność jego poezji.

Podmiot liryczny mówi głosem człowieka uważnego - uważnego na gest, spojrzenie, deszcz za oknem, szelest drzew, milczenie pomiędzy słowami. Jest to "poezja codzienności", nie potrzebuje ona patosu ani formalnych fajerwerków. Wiersze operują krótkim wersem, naturalnym rytmem i oszczędną metaforą, dzięki czemu zyskują intymny, niemal modlitewny charakter. Czytelnik ma wrażenie, że obcuje z zapisem wewnętrznego dialogu, cichego, szczerego, pozbawionego pozy.

Motyw spotkania powraca w tomiku wielokrotnie, przybierając różne formy: spotkania kochanków, spotkania z drugim człowiekiem, spotkania z Jezusem, a w końcu spotkania ostatecznego - poza czasem. Miłość w "Rozstaniach" nie jest jedynie uczuciem romantycznym; jest przestrzenią odpowiedzialności, obecności i wzajemnego "bycia dla".

Autor pokazuje ją jako dar, który łatwo utracić, ale który pozostawia trwały ślad w pamięci i sercu.

Szczególne miejsce zajmuje w tomie wątek duchowy. Poezja religijna Kominka nie jest deklaratywna ani nachalna, a przeciwnie - wyrasta z doświadczenia codzienności. Jezus pojawia się tu jako Mistrz, światło, towarzysz drogi, ktoś bliski i czuły. Modlitwa przenika się z miłością ludzką, a wiara nie oddziela człowieka od świata, lecz pozwala mu głębiej go przeżywać. Dzięki temu tomik zachowuje uniwersalny charakter, jest otwarty zarówno dla czytelników wierzących, jak i tych, którzy szukają sensu w relacjach i przemijaniu.

Niezwykle ważnym elementem "Rozstań" jest czas – doświadczany w rytmie pór roku, dnia i nocy, spotkań i odejść. Wiosna i jesień, deszcz, noc, liść spadający z drzewa stają się symbolami kruchości istnienia i nieuchronności zmian. Rozstanie nie jest tu jednak końcem absolutnym, lecz przejściem, bolesnym, ale koniecznym. W wielu wierszach pobrzmiewa cicha nadzieja, że każde rozstanie niesie w sobie obietnicę ponownego spotkania, choćby w innym wymiarze.

Warto podkreślić także spójność stylistyczną tomu. Autor konsekwentnie buduje własny język poetycki: rozpoznawalny, czysty, oparty na obrazach natury i prostych rekwizytach codzienności (ławka w parku, list, okno, ulica, deszcz). Ta powtarzalność nie nuży czytelnika, lecz tworzy poczucie zamieszkiwania jednego świata, pełnego delikatności, melancholii uważnej czułości.

"Rozstania" to tomik, który nie narzuca interpretacji i nie domaga się "szybkiej lektury".

Przeciwnie, zachęca do zatrzymania się, do czytania fragmentami, do ponownych powrotów.

To poezja, która najlepiej wybrzmiewa w ciszy, wieczorem, w samotności, kiedy czytelnik może rozpoznać w tych wierszach własne doświadczenia miłości, tęsknoty, wiary i straty. Jest to ten rodzaj poezji, która nie krzyczy, lecz zostaje w nas głębiej – najzupełniej jak ślad po spotkaniu, którego nie da się zapomnieć...

Zuzanna Jóźwik