Z Wykusu do Nieba. Wspomnienie o Robercie Pióro

Zapraszamy do przesyłania nam wspomnień o Robercie Pióro, zmarłym we wtorek dziennikarzu, regionaliście. Dziś wspomina go Jarosław Babicki, redaktor naczelny portalu starachowicki.eu

Gdy w środę dowiedziałem się o śmierci Roberta Pióro  natychmiast szukałem jakiegoś potwierdzenia mojej pewności, że to pomyłka. Niestety, Robert rzeczywiście zmarł...

Równo tydzień przed tą przygnębiając wiadomością spotkałem się z nim przy wejściu do kościoła Świętej Trójcy, przed pogrzebem Kazimierza Dziekońskiego. Zamieniliśmy kilka słów. Ostatnie zdanie powiedziane przez Roberta do mnie brzmiało: - Umówmy się, bo, ostatnio spotykamy się tylko na pogrzebach... 

A przez ostatnie 35 lat spotkań z Robertem były setki. Najpierw w gronie osób wspierających Komitet Obywatelski "Solidarność". Potem jako zaprzyjaźnieni dziennikarze. Później, gdy Robert został rzecznikiem prasowym magistratu, służył nam samorządowymi informacjami. Gdy przestał być urzędnikiem, dziennikarsko współpracował z naszymi redakcjami w Starachowicach i w Końskich. Zawsze rzetelny, słowny, skrupulatny, punktualny. 

Bywaliśmy razem na przeróżnych uroczystościach historycznych, patriotycznych, rekreacyjnych, religijnych. I towarzyskich. W ostatnich latach na czerwcowe spotkania na Wykusie zabierałem Roberta moim autem. Czasem wracaliśmy razem, czasem zostawał na dłużej w ukochanym lesie. 

Na zawsze została w pamięci męska wyprawa na Białoruś, śladami Ponurego i Mickiewicza, która odbyliśmy 15 lat temu w sześcioosobowym gronie. Robert z pasją chłonął klimat kresowej Polski. Do wyjazdu był świetnie przygotowany: oczytany, zorientowany, konfrontował z realiami swoją wiedzę historyczną. To on był inicjatorem dwóch ubiegłorocznych prelekcji na temat tej wyprawy, w Kielcach i Starachowicach. 

Zawsze słuchał uważnie, odzywał się celnie, ważąc słowa. Cechą, którą bardzo ceniłem u Roberta była łagodność. Nigdy nie okazywał agresji. W złość wpadał bardzo rzadko. Był cierpliwy, uważny, mądry.  Ktoś by pomyślał, że smutny. Nie! Robert potrafił żartować, celnie puentował.

 Jego żywiołem były okoliczne lasy. Kochał Lipie, Polanę Langiewicza, Kropkę i Wykus - miejsca, gdzie najlepiej rozmawia się o powstańcach styczniowych, bohaterach Armii Krajowej, żołnierzach Ponurego, Nurta, Szarego. Szczerze i skutecznie troszczył się o pamięć o tamtych czasach i ludziach. 

Nigdy nie narzekał. Nawet w czasie często pojawiających się dolegliwości chorobowych. A dobrego zdrowia mu brakowało...

Głęboko wierzę, że dobry Pan Bóg zabrał Roberta w najlepszej dla niego chwili. Ani za wcześnie, ani za późno. Był Mu w Niebie do czegoś bardzo potrzebny. Może po to, by teraz stamtąd pomagał Polsce, Starachowicom, nam?